Blog sobre Edición e Comunicación Cultural

Non cesan as voces que ultimamente revisan a labor do editor tradicional no marco dun contorno marcado polos novos formatos, os contidos dixitais, a web social e as infinitas posibilidades que os creadores teñen de facer públicas as súas obras, ou polo menos intentalo, sen pasar por filtro ningún.

Defensas pechadas da necesidade de manter a figura do selector ou prescriptor (en suposto perigo pola democratización do acceso aos lectores propiciada pola rede), ese persoaxe idealizado ás veces coa aura do intelectual doutra época, apaixonado, erudito e carismático, capaz de conformar un catálogo de cabeceira e de que este se converta en referente para xeracións de lectores. Sen el, perderiase un rumbo necesario e os textos, inevitablemente, chegarían ao público imperfectos e nunha masa informe e desorganizada.

Por outra banda, as posibilidades que para o enriquecemento do conxunto dos actores xerará este novo contorno, e unha concepción do editor como figura que se encarga da selección pero tamén, e quizais fundamentalmente, da visibilidade da obra seleccionada, levan a outros a fuxir de augurios apocalípticos e apostar pola permanencia dunha figura que, lonxe de desaparecer, seguirá a ser imprescindible. A tremenda e crecente maraña de contidos así o require.